Wat mij de laatste dagen opvalt, is dat ik niet meer zozeer kijk naar de kledij die iemand draagt, maar wel naar het mondmasker. Je hebt grote, kleintjes, drukke, eenvoudige, heel mooie, archilelijke, ... Zo zag ik een paar dagen geleden ook een man met een racistisch mondmasker. Heel vreemd. Alsof het mondmasker sprak in zijn plaats. Het choqueerde me en bijna tegelijkertijd vond ik het normaal, want dit is de maatschappij waarin wij nu leven: wij vinden dat we alles kunnen zeggen en dit benadrukken we liefst met een slogan op onze T-shirt of op ons mondmasker. Als een soldaat die een schild draagt, met eenzelfde vijandigheid.
Misschien moet ik me er toch maar eens eentje aanschaffen dat een lach ontluikt, dat verbinding schept. Ik denk dat 'Niet op mijn mond gevallen' wel bij me past. Of moet het eerder een grappige tekening zijn of een breedlachende mond?
Wie maakt voor mij dit masker?
Reactie plaatsen
Reacties